Το 1994 πρωτοκυκλοφόρησε ο δίσκος "Καινούρια ρούχα" με ερμηνείες της Βούλας Σαββίδη σε 12 τραγούδια του Τάσου Γκρους (στίχοι Ηλία Κατσούλη, Οδυσσέα Ιωάννου, Γιάννη Τσατσόπουλου κ.ά.).
Από αυτό το δίσκο "ανακάλυψα" και αγάπησα ένα όμορφο ζεϊμπέκικο. Είναι το "Όλο μου λες", σε μουσική Τάσου Γκρους και στίχους Οδυσσέα Ιωάννου (μία από τις συμμετοχές του τελευταίου στη δισκογραφία που προσωπικά αγνοούσα μέχρι πρόσφατα). Λόγω ηλικίας δεν ξέρω κατά πόσο ακούστηκε αυτό το τραγούδι στα μέσα των 90s, πάντως σήμερα μάλλον ξεχασμένο είναι...
Η λιτή ενορχήστρωση του Γιάννη Κ. Ιωάννου με ένα μόνο πιάνο ρίχνει ακόμα περισσότερο φως στην καταπληκτική, ιδιαίτερη φωνή της Βούλας Σαββίδη. Ένα τραγούδι γεμάτο συναίσθημα, από αυτά που έχουμε το προνόμιο να ακούμε κατά περιόδους εδώ στην Ελλάδα χάρη στη μεγάλη παρακαταθήκη του λαϊκού μας τραγουδιού...
Δεν είναι και το πιο ευχάριστο πράγμα να αλλάζει μορφή ο αγαπημένος σου σταθμός. Να φεύγουν οι παραγωγοί που ακούς τοοοοσα χρόνια και είναι σαν να τους έχεις φίλους.
Να ξέρεις ότι δεν θα ξανακούσεις από αυτή τη συχνότητα τη φωνή της Διονυσίας Μπάκα που τόσες φορές σου είπε καλημέρα όταν ξύπναγες χαράματα για να πας στη δουλιά ή στη σχολή.
Να ξέρεις ότι δεν θα ξανακούσεις την Τασούλα Επτακοίλη που τόσες φορές σε... βρήκε σε λεωφορεία, αυτοκίνητα ή πάνω από ένα βιβλίο.
Να ξέρεις ότι το πρωί του Σαββάτου που θα σηκωθείς με σφιγμένο το κεφάλι από το αλκοόλ της προηγούμενης νύχτας και μια κούπα με δυνατό καφέ σαν συνέχεια του χεριού σου, δεν θα είναι εκεί ο Βασίλης Κριμπάς για να βάλει Ζαμπέτα και να φτιάξει την ατμόσφαιρα.
Να ξέρεις ότι δεν θα είναι εκεί ούτε η σταθερή αξία Κώστας Θωμαϊδης, με τις "κλασικές" επιλογές του και τις γνώσεις του (άμα απολύονται και τέτοιοι άνθρωποι... μπάι-μπάι ρέιντιο...)
Και κυρίως αυτό το μαγικό, για κάποιο μυστήριο λόγο, δίωρο της ημέρας, το 6-8, μεταίχμιο μεταξύ τρεχάματος και αρχής ξεκούρασης, θα μένει πλέον ορφανό. Δεν θα είναι εκεί η γνώριμη φωνή του Οδυσσέα Ιωάννου για να βάλει ακριβώς το τραγούδι που σκεφτόσουν, σαν να είναι μες στο μυαλό σου... Για να βάλει (πάντα) Πορτοκάλογλου, Μάλαμα και Αλεξίου χωρίς να σε ενοχλήσει η εμμονή του. Για να πει το σχόλιό του που είναι πάντα κάτι που από μέρες κι εσύ σκεφτόσουν. Δεν θα ξανακολλήσεις το αυτί για να μάθεις πληροφορίες για δίσκο που περιμένεις. Δεν θα ξαναπεριμένεις συνέντευξη με τόση λαχτάρα...
***
Όλοι γκρινιάξαμε κατά καιρούς για το "Μελωδία". Τώρα ας λουστούμε τα άχαρα τρίωρα και την πλέιλιστ μετά τα μεσάνυχτα και όλο (!) το σαββατοκύριακο. Ξέρεις, ο παραγωγός είναι μεγάλη υπόθεση. Ναι, η μουσική είναι το ζητούμενο σε έναν καλό μουσικό σταθμό. Αλλά η επικοινωνία είναι το πρώτιστο χαρακτηριστικό του μαγικού μέσου που λέγεται ραδιόφωνο. Και επικοινωνία χωρίς παραγωγούς δεν υπάρχει! Καμία πλέιλιστ, όσο καλή και να'ναι και όσες ομάδες ανθρώπων κι αν την επιμεληθούν, δεν αντικαθιστά το συνειρμό του παραγωγού, το αναπάντεχο, την έκπληξη, το χατίρι του ακροατή που ζητά κάτι επίμονα. Σημεία των καιρών... Επικοινωνία; Τι λες τώρα!
***
Ποιοί φεύγουν από το Μελωδία + Το νέο πρόγραμμα: κλικ
Παρόλα τα όποια αρνητικά του σαν σταθμός, αυτό που μου ήρθε στο μυαλό διαβάζοντας την είδηση είναι το "ήταν πολύ καλό για να'ναι αληθινό"... Στην εποχή της playlist να υπάρχει σταθμός με πραγματικούς ραδιοφωνικούς παραγωγούς; Απαπαπαπα. Τγε μπανάλ...
Καλά για την απομάκρυνση Ιωάννου και την πιθανή αποχή του από τα ερτζιανά γενικά, τι να πω; Κυριολεκτικά τρέμω στην ιδέα ότι μπορεί να χαθεί μια τέτοια προσωπικότητα από το ελληνικό ραδιόφωνο...
Ελπίζω να μην μετατραπεί από Μελωδία FM σε Αηδία FM...
Περισσότερα εν καιρώ. Υπολειτουργώ ακόμα σιγοβράζοντας από τον απίστευτο καύσωνα.
Στη μηνιαία, σταθερή στήλη με τίτλο "Κρυμμένα διαμάντια" θα παρουσιάζονται τραγούδια που ουδέποτε έγιναν "σουξέ", αλλά παρολαυτά είναι αξιόλογα και τίποτα δεν έχουν να ζηλέψουν από άλλα που είναι γνωστά σε όλους. Τραγούδια που ατύχησαν να μην πολυπαίζονται από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς, τραγούδια που θεωρούνταν "συμπληρώματα" για να κλείσει η 14άδα ή 12 άδα ενός δίσκου, τραγούδια που και οι ίδιοι οι τραγουδιστές, στων οποίων την προσωπική δισκογραφία ανήκουν, δεν τα στήριξαν στις ζωντανές τους εμφανίσεις. Ψάχνουμε και βρίσκουμε λοιπόν "διαμάντια στα σκουπίδια και στον υπόνομο", όπως λέει και η Μαριανίνα Κριεζή. Ψάχνουμε για τα λεγόμενα "αδικημένα τραγούδια".
Με αφορμή τη συμπλήρωση 35 χρόνων από το ξεκίνημα του Βασίλη Παπακωνσταντίνου στη δισκογραφία και τις ζωντανές εμφανίσεις, είπα στη σημερινή ανάρτηση της στήλης "Κρυμμένα διαμάντια" να παρουσιάσω τρία τραγούδια του αγαπημένου τραγουδιστή που τα θεωρώ κάπως αδικημένα.
Βεβαίως η επιλογή δεν ήταν καθόλου εύκολη. Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου έχει μια τεράστια σε όγκο δισκογραφία και έχει ερμηνεύσει πάνω από 500 τραγούδια. Τεράστια είναι και η παράλληλη δισκογραφία του, δηλαδή οι συμμετοχές του σε δίσκους άλλων καλλιτεχνών, την οποία αμφιβάλλω αν υπάρχει άνθρωπος στην Ελλάδα που να την γνωρίζει ολόκληρη... Η τεράστια αυτή ποσότητα τραγουδιών που έχει ερμηνεύσει είναι απόλυτα φυσιολογικό να έχει αφήσει κάποια... παραπονεμένα και παραμελημένα. Ειδικά όσο περνούν τα χρόνια και η δισκογραφία του αυξάνεται, πολλά κομμάτια μένουν επιμόνως εκτός προγράμματος με αποτέλεσμα να πάνε πολλά χρόνια από τότε που τα ακούσαμε live για τελευταία φορά, ενώ κάποια άλλα δεν τα έχουμε ακούσει ποτέ... Με μια πρώτη ματιά επέλεξα τρία πολύ αγαπημένα μου κομμάτια που τα έχω ακούσει ελάχιστες φορές ζωντανά σε συναυλίες του Παπακωνσταντίνου, ενώ και από το ραδιόφωνο δεν είναι και οι πρώτες επιλογές των παραγωγών όταν παίζουν κάτι από τον εν λόγω καλλιτέχνη. Φυσικά η λίστα με τα αδικημένα τραγούδια του Παπακωνσταντίνου θα μπορούσε να είναι αρκετά μεγάλη, οπότε στο μέλλον ίσως επανέλθουμε. Πάμε να δούμε τις σημερινές επιλογές μου:
Χαμογελάς, στα μάτια σου γλιστράω δε με κοιτάς, μα πες μου πού να πάω πού να σε ζητώ, πού να σ' αγαπώ, πού να σε ξεχνώ
Και με φιλάς, η ανάσα αγριεύει και σου ζητώ, αυτό που περισσεύει δυο αναπνοές, λέξεις σου παλιές, κάτι να μη θες
Θέλω να καις, άστρο μου κι αν θες να με προσέχεις στις φτηνές μου τις στιγμές και από κει ψηλά, ρίξε μια ματιά πες μου πως βλέπεις τα δικά μου τα παράπονα
Εμείς οι δυο, δυο κούνιες στο παρκάκι τη μια είσαι εδώ, σε χάνω σε λιγάκι αίμα μου ξανθό, πού να σ' αγαπώ, πού να σε ξεχνώ
Κι αν στο φιλί, ξημέρωμα με πάρει να κοιμηθώ, στα χέρια σου κουβάρι μια γωνιά εδώ, κι άμα αναστηθώ, πες μου ότι ζω
Θέλω να καις, άστρο μου κι αν θες να με προσέχεις στις φθηνές μου τις στιγμές και από κει ψηλά, ρίξε μια ματιά πες μου πως βλέπεις τα δικά μου τα παράπονα
Πραγματικά δεν έχω λόγια για αυτό το τραγούδι. Μία από τις κορυφαίες στιγμές του Οδυσσέα Ιωάννου με στίχους που μιλούν για μια απώλεια με τρόπο εκπληκτικό. Η ηλεκτρική μπαλάντα του Χριστόφορου Κροκίδη με τις φυσαρμόνικες και τις κιθάρες θαρρώ πως έντυσε άψογα το περιεχόμενο των στίχων και τους ανέδειξε με μια ατμόσφαιρα συγκινητική. Η ερμηνεία του Παπακωνσταντίνου τρυφερή, ευαίσθητη, σπαραχτική. Άλλωστε είναι ένας από τους καλύτερους ερμηνευτές χαμηλότονων ερωτικών τραγουδιών, παρότι είναι σταμπαρισμένος σαν αποκλειστικά και μόνο σκληρός ροκάς. Το τραγούδι αυτό είχα την τύχη να το ακούσω live στην περυσινή του συναυλία στο Θέατρο Βράχων και μου έφυγε κάπως ο καημός που τόσα χρόνια δεν το είχα ακούσει. Πάντως συνεχίζω να το θεωρώ από τα κρυμμένα διαμάντια της ελληνικής δισκογραφίας.
Κλείσε με μέσα στο μικρό σου το τσαντάκι με το κραγιόν και το παλιό σου καθρεφτάκι κάνε με λέξεις σ' ένα πρόχειρο μπλοκάκι οι σημειώσεις σου να γίνουνε στιχάκι
Να είμαι ήχος στην παλιά σου την κιθάρα μέσα στη τσέπη τα κλειδιά και τα τσιγάρα να 'μαι σε εκείνα που σ' αρέσουν και αγγίζεις μέσα σ' όλα που προσέχεις και φροντίζεις
Κάνε με χρώμα που τα χείλη σου φιλάει να 'μαι κόκκινο πιο πολύ σου πάει βάλε με χάντρα στο λαιμό να σε φυλάει μάτι κακό να μην σε ακουμπάει
Μέσα σ' όλα να με ζητάς και όπου με βρίσκεις να με κρατάς βάλε με ρούχο μέσα στο κρύο κι όταν τρομάζεις να σου λέω είμαστε δύο
Από τον ίδιο δίσκο επέλεξα μία ακόμη χαμηλότονη κιθαριστική μπαλάντα που θα μπορούσε άνετα να παίζεται μαζί με την από πάνω ("Παράπονα στη Λίνα") σε κάθε συναυλία του Παπακωνσταντίνου, σαν μια "ενότητα". Ευαίσθητοι, ερωτικοί στίχοι και απλό μοτίβο μπαλάντας σε μία από τις συνθετικές απόπειρες του ίδιου του Βασίλη. Η ερμηνεία του και πάλι συγκινητική. Ένα ακόμη τραγούδι του που σπανιότατα ακούγεται πλέον.
Ακούστε το:
Το τρένο
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου Δίσκος: "Θάλασσα στη σκάλα" (1999)
Το τρένο ερχόταν απ' το Βορρά στο Νότο πήγαινε, στην Αθήνα σφύριζε πάντοτε μία φορά κι εμείς μετρούσαμε κι άλλο μήνα
Με τα παράθυρα φωτισμένα σαν φιλμ που τρέχει και δείχνει εσένα ξένος στους ξένους, βία εφηβείας σινεμασκότ της επαρχίας
Είκοσι μέτρα από το σύρμα και μια ζωή απ' τη ζωή ο Χάρης βλέπει το φως σαν κύμα ή να πνιγεί ή να καεί
Μέσα στα μάτια του σέρνονται τρένα υγρά βαγόνια αλμυρισμένα κι αποφασίζει να φύγει νύχτα ψυχούλα μου άρρωστη απόψε ρίχ'τα!
Σαν να περνάει από ναρκοπέδιο εκεί που φτύνουνε οι σκοποί ο Χάρης σαν κινούμενο σχέδιο ανατινάζεται κι όμως ζει
Τρεις μέρες γλίτωνε, Τετάρτη έφυγε μέχρι το Σάββατο τον είχαν φέρει πώς το φαντάστηκε; σκουπίδι φύτρωνε στο πρώτο του άψυχο καλοκαίρι
Μέρες παλεύαμε για να του πάρουμε ένα του γέλιο να μας γλιτώσει κανείς δεν το 'λεγε, μα όλοι φοβόμασταν μήπως το τρένο του εμάς σκοτώσει
Δεν πίστευε πως κάποτε όλα αυτά θα τέλειωναν βουνά από μερόνυχτα υψώνονταν μπροστά του μόνος σε μια ζεστή αγκαλιά στο γρήγορο όνειρό του πήγε να σώσει την καρδιά κι έχασε το μυαλό του
Σταμάτησε να μας μιλά, μόνο τους τοίχους σκάλιζε και του μυαλού του τάιζε τα άγρια θηρία πολύ δεν θέλει για να δεις το θάνατο στ' αστεία αυτό το τρένο φίλε μου μεγάλη είναι ιστορία
Ένα ανατριχιαστικό τραγούδι, από μία εκπληκτική τριάδα συντελεστών, μέσα από έναν υπέροχο δίσκο του οποίου τα περισσότετα τραγούδια θα μπορούσαν άνετα να μπουν στην παρούσα στήλη. Το "Τρένο" πολύ αμφιβάλλω αν έχει ερμηνευτεί έστω και μία φορά ζωντανά από τον Παπακωνσταντίνου σε κάποια εμφάνισή του. Για τα ραδιόφωνα δεν το συζητώ. Ίσως τους πρώτους μήνες κυκλοφορίας του δίσκου κάπου να έπαιξε και από τότε το τρώει το σκοτάδι. Οι στίχοι του Ιωάννου αφηγούνται μια εξελισσόμενη ιστορία με έναν τρόπο που αφήνει στον ακροατή να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Ναρκωτικά; Φυλακή; Ψυχιατρείο; Σχολείο; Στρατόπεδο; Πραγματικότητα; Όνειρο; Στίχοι καθηλωτικοί. Ο Μικρούτσικος έφτιαξε μια μελωδία που εξελίσσεται όπως και οι στίχοι, σιγά σιγά και με όλο το φάσμα των συναισθημάτων, ενώ ο Παπακωνσταντίνου καταθέτει εδώ όλες τις πτυχές των φωνητικών του δυνατοτήτων, από τα ήρεμα μέρη του κομματιού μέχρι τα ξεσπάσματα και τα ουρλιαχτά στα ρεφρέν. Υπέροχο τραγούδι, με εξαιρετική ενορχήστρωση.
