Ένα τραγούδι για τους απεργούς

Το να μιλήσω εγώ για τον αγώνα των εργαζομένων της "Ελληνικής Χαλυβουργίας", από την ασφάλεια του πατρικού σπιτιού μου που με στηρίζει τώρα στα δύσκολα και πίσω από έναν αποχαυνωτικό διαδικτυωμένο υπολογιστή που μας δίνει την ψευδαίσθηση ότι... κάτι κάνουμε, ίσως να συνιστούσε λαϊκισμό, αν όχι ύβρη. Ωστόσο, επειδή πιστεύω πως έστω και ένας παραπάνω να μάθει για τον ηρωικό αυτό αγώνα - γιατί ηρωισμό αποτελεί και μόνο η πράξη της απεργίας στις μέρες μας - μπαίνει ένα ακόμα λιθαράκι στην χιλιοστό το χιλιοστό αλλαγή των συνειδήσεων, θα αρκεστώ να πω ότι οι 45 (και πλέον) μέρες απεργίας των εργατών της "Χαλυβουργίας" δίνουν τεράστια μαθήματα αξιοπρέπειας, αγωνιστικότητας, ταξικότητας (ναι, υπάρχει κι αυτή, ας το πάρουμε απόφαση) και αλληλεγγύης.

Ευχαριστώ τα "Μουσικά Προάστια" για την πρόσκληση να αφιερώσουμε συμβολικά ένα τραγούδι στους απεργούς. Δεν θα πρωτοτυπήσω και θα αφιερώσω το "Τίποτα δεν πάει χαμένο" των Λοϊζου - Ρασούλη, γιατί πρέπει απλά να καταλάβουμε ότι τίποτα δεν πάει χαμένο, όσο δύσκολες κι αν είναι οι συνθήκες...

Η πρόσκληση ισχύει για όλους τους μπλόγκερ (τι λέξη κι αυτή, τεσπα...). Όποιος θέλει ας συνεχίσει αυτήν την προσπάθεια αφιερώνοντας ένα τραγούδι στους απεργούς από τον ιστότοπό του και καλώντας και άλλους να συμμετάσχουν. Ενδεικτικά κι εγώ, για να μην σπάσει η αλυσίδα, προσκαλώ τα μπλογκ Γιώργος Σαρρής, Η καλύβα ψηλά στο βουνό, Σφίξανε τα πράγματα, αλλάξανε οι καιροί

Το (α)δυνατο

Το εμπορευματοποιημένο, σάπιο επαγγελματικό ποδόσφαιρο που μοιάζει πιο πολύ με Χρηματιστήριο παρά με άθλημα, έχει τη σπάνια ικανότητα να δίνει συγκινήσεις τόσο δυνατές που ξεχνάς την κατρακύλα του. Έχει και μια άλλη ικανότητα. Να δίνει μαθήματα, να διδάσκει, να καθρεφτίζει την κοινωνία. Το αδύνατο γίνεται δυνατό λοιπόν, όταν βλέπεις τον φτωχό να κερδίζει τον πλούσιο παρότι ο πρώτος έχει όλα τα μέσα, θεμιτά και αθέμιτα. Δεν υπάρχει μη ρεαλιστικός στόχος, όσο κι αν μοιάζει σαν τέτοιος. Δεν θα μάθεις ποτέ αν είναι ρεαλιστικός, αν δεν μπεις στο γήπεδο και δεν παλέψεις. Κάνε τις αντιστοιχίες με την κοινωνία... Σπουδαία μαθήματα!

Περί των γεγονότων

Χωρίς να έχω μεγάλη τριβή με το κίνημα των λεγόμενων "αγανακτισμένων" (έχω περάσει 2-3 φορές απ'την πλατεία κι έχω συμμετάσχει άλλες τόσες στα δικά τους μπλοκ) θα ήθελα να πω ότι το "κίνημα" αυτό κατάφερε κάτι πολύ σημαντικό: να βγάλει μεγάλη μάζα κόσμου στο δρόμο, κυριολεκτικά να ξυπνήσει κάποιες συνειδήσεις, ειδικά νέων, οι οποίες αδρανούσαν όλα αυτά τα χρόνια νιώθοντας αμήχανα με τα υπάρχοντα κόμματα και να βάλει στην πράξη (έστω και καθυστερημένα) τον απόλυτα αναγκαίο εδώ που φτάσαμε καθημερινό ξεσηκωμό.

Ευτυχώς ξεπεράστηκε σε κάποιο βαθμό η αρχική απολίτικη και απαθής διάθεση που λανσαριζόταν (χωρίς φυσικά να έχει εξαλειφθεί εντελώς ή να μην επιδρά σε σημαντικό μέρος των "πλατειών") και μπήκε ένα μίνιμουμ έστω αίτημα: να μην περάσουν τα μνημόνια και τα μέτρα και να φύγει η κυβέρνηση.

Έχω ακόμα ισχυρότατες ενστάσεις σε πολλά θέματα και ειδικά ως προς την αποτελεσματικότητα των αγανακτισμένων και την πολιτικοποίηση που πρέπει να παίρνουν τα αιτήματά τους και οι δράσεις τους, αλλά πραγματικά έχουν πετύχει εκεί που η Αριστερά, με μεγαλύτερη ή μικρότερη δική της ευθύνη, αποτύγχανε.

Βεβαίως και υπάρχει ακόμα πάρα πολύς δρόμος, δεν λέω πως όλα είναι όμορφα κι ωραία με τους αγανακτισμένους. Άλλωστε δεν μπορείς να κρίνεις συνολικά ένα κίνημα τόσο "χύμα" που χωρίζεται σε "πάνω πλατεία" και "κάτω πλατεία", που άλλοι λένε "έξω όλα τα κόμματα και οι ιδεολογίες" και άλλοι ζητούν άμεση δημοκρατία (ανατροπή του αστικού κοινοβουλευτισμού δηλαδή), που άλλοι ανεμίζουν την ελληνική σημαία οραματιζόμενοι ένα εθνικιστικό καπιταλιστικό κράτος και άλλοι νομίζουν πως με λαϊκές συνελεύσεις των 2000 ανθρώπων που το πρωί πάνε στον εργοδότη και σκύβουν το κεφάλι θα φέρουν τη λαϊκή δημοκρατία...

Πάντως δεν μπορώ να μην παραδεχτώ το πόσο σημαντικό είναι να συζητά, να συμμετέχει ο κόσμος και να νιώθει πως μπορεί να καταφέρει κάτι χωρίς αντιπροσώπους. Ακόμα και η ενημέρωση που γίνεται στις πλατείες για όλα αυτά τα μέτρα που περνούν είναι κάτι πάρα πολύ θετικό.

Προβληματίζομαι κι εγώ βαθύτατα από την αμηχανία της Αριστεράς. Ώρες-ώρες ούτε κι εγώ βρίσκω νόημα στις πορείες που γίνονται παράλληλα και έξω από την καρδιά των γεγονότων και μετατρέπονται σε βόλτες προς την Ακρόπολη ή την Ομόνοια. Αντιλαμβάνομαι τις ενστάσεις της Αριστεράς και το δίκιο που έχει σε κάποια πράγματα. Πώς να αντιδράσει ένας Αριστερός που ακούει διαρκώς "όλα τα κόμματα είναι ίδια" και "όχι σε όλες τις ιδεολογίες" όταν επί χρόνια κατεβαίνει στο δρόμο στερούμενος προσωπικές απολαύσεις και "βολέματα"; Πώς να απαρνηθεί ένας Αριστερός την ιδεολογία του και να το παίξει "ακομμάτιστος" και "άχρωμος" για να ικανοποιήσει τις φαντασιώσεις της πλατείας; Ωστόσο, η Αριστερά πρέπει να βρει τον τρόπο να κάνει την όσμωση με όλο αυτό "κίνημα", να είναι παρούσα, να μπει μπροστά, να προσφέρει την πείρα της.

Θεωρώ άκρως θετικά αυτά τα πρώτα βήματα των "αγανακτισμένων", αλλά παραμένον μπουσούλημα όσο σε αυτές τις απίστευτα ευνοϊκές για κινήματα συνθήκες δεν βαθαίνουν την πολιτικοποίηση των στόχων τους εγκλωβίζοντας έτσι συνειδήσεις σε μια μάλλον βολική για το σύστημα διαμαρτυρία. Αν δεν εξαπλωθεί ο αγώνας τώρα στους χώρους δουλειάς, που εκεί καίει και κρίνεται το πράγμα, πότε θα γίνει αυτό; Τι άλλο έχει να χάσει ένας εργαζόμενος πλέον; Με 30-40% ανεργία και υποαπασχόληση, με μισθούς και συντάξεις στα όρια της εξαθλίωσης και μηδενικά δικαιώματα, πόσο πιο δύσκολη πρέπει να γίνει η κατάσταση για να πάρει ο ίδιος ο λαός την κατάσταση στα χέρια του; Γιατί να συμμετέχει κάποιος μόνο σε μια λαϊκή συνέλευση στις 10 το βράδυ με την μπύρα στο χέρι και να μην οργανωθεί στο σωματείο της δουλειάς του παίρνοντας εκεί αποφάσεις;

Όλα αυτά πρέπει να τα δει και η ίδια η Αριστερά φυσικά διότι ειλικρινά δεν ξέρω τι άλλο περιμένουμε πια... Κι ο Μαρξ ακόμα θα σήκωνε τα χέρια με την πάρτη μας. Αισιοδοξώ ωστόσο πως κάτι καλό θα βγει από όλα αυτά...

ΥΓ: Για τα χτεσινά δεν χρειάζεται να πω κάτι. Υπήρχε εντολή για την εκκένωση της πλατείας και εκτελέστηκε. Έτσι, για να μην έχουμε αυταπάτες για το τι κυβέρνηση έχουμε και πόσο κοροϊδία είναι τα περί δημοκρατίας. Η ουσία είναι ότι πάντα ήταν έτσι. Πάντα οι αποφάσεις παίρνονταν απ'την ΕΕ, απ'τις ΗΠΑ, απ'το ΝΑΤΟ κι εμείς απλά τις εγκρίναμε μέσα από ένα γελοίο κοινοβουλευτικό σύστημα που κατάφερνε μέχρι πρόσφατα να ξεγελά την πλειοψηφία του λαού. Ελπίζω αυτό να το κατανόησαν όλοι πλέον και να μην αυταπατώνται περί πραγματικής δημοκρατίας. Κεφαλαιοκρατικό σύστημα και πραγματική δημοκρατία δεν πάνε μαζί...

ντεμέκ τουϊτεργιά

Τώρα κατάλαβα τι εννοούσαν τόσα χρόνια οι αθλητικογράφοι με την κλισέ φράση "δίνει μεγάλη προσοχή στα στημένα"...

Πηγή σκίτσου

Τώρα

Νομίζω πως είναι υποχρέωση όλων μας να είμαστε σήμερα στους δρόμους. Είτε με τους "αγαναχτισμένους", είτε με τους εξοργισμένους. Είτε με τους ακομμάτιστους, είτε με τους κομματισμένους. Είτε με τους φίλους μας, είτε ολομόναχοι. Είτε με σημαίες, είτε χωρίς. Όπου εκφράζεται ο καθένας, αλλά στο δρόμο! Όλα τα άλλα θα βρεθούν. Σε αυτό οι αγαναχτισμένοι έχουν δίκιο. Ας κατέβουμε χωρίς "πώς" και "τι" και τα υπόλοιπα θα έρθουν... Είναι άλλωστε το τελευταίο που μας απέμεινε να κάνουμε εδώ που φτάσαμε. Να κατέβουμε, να φωνάξουμε, να διαμαρτυρηθούμε, να απεργήσουμε χωρίς να φοβηθούμε το αφεντικό. Μάλλον δεν χρειάζονται εξηγήσεις και πλαίσια. Το έγκλημα που συντελείται στην Ελλάδα είναι τέτοιο που δεν νομίζω να έχει αμφιβολίες κανείς για το αν πρέπει να βγει στο δρόμο ή όχι. Τεσπα, για να μη λέμε πολλά, όλοι στους δρόμους...

έστω και τώρα...

τουλάχιστον τώρα...

πότε, αν όχι τώρα;...

γιατί μετά την ανηφόρα...

πάντα υπάρχει κατηφόρα

και η ζωή με φόρα

ελπίδες θα γεννά!

http://www.youtube.com/watch?v=kfiYQzzzSoA

"Επενδύσεις διαφημίσεις..."

Κάτι θεϊκά σχόλια είδα στο γιουτιούμπι, τύπου "Θεός ο Μουζουράκης... τραγουδάρα... καρδούλα μου σ'αγαπάω. Lacta ρεεε! Τι ΙΟΝ και μαλακίες!!"

και "αγαπούλα μου είσαι το πιο γλυκό κομμάτι της ζωής μου κι ας μην είσαι Lacta"...

και "είσαι το Lactaki μου" και άλλες ομορφιές...

Για κάτι τέτοια ζω εγώ. Δεν μου έμεινε άντερο!

Η σύνδεσις/ταύτισις προϊόντος και τραγουδιού που γίνεται στο κεφάλι του ακριανού (τέρμα ο μέσος!) ακροατή-καταναλωτή πρέπει να προβληματίσει τον καλλιτέχνη...

Τη συμμετοχή σε διαφημιστικά, οκ, τη δέχομαι, την κατανοοώ, πες το όπως θες. Το να δώσεις το τραγούδι σου και τη φωνή σου και τη φάτσα σου ώστε πάνω σε αυτά να στηθεί ολόκληρη καμπάνια για κάποιο προϊόν δεν πολυχωνεύω... Θέλω να πω δηλαδής, ο τίτλος του κομματιού (το πιο γλυκό κομμάτι της ζωής μου) γίνεται σποτάκι για ολόκληρη διαφημιστική εκστρατεία που σημαίνει ότι από το πες-πες-πες, δείξε-δείξε-δείξε, τα δύο γίνονται ένα και δεν ξεκολλάνε, ακόμη και τις... καλλιτεχνικότερες προθέσεις να έχει ο καλλιτέχνης...

Τελοσπάντων-και-πώς-να-το-πω και ξερω-γω-κι-εντάξει.... το Σαλάμι πχ δεν θα το δινες ρε αδερφέ στον Υφαντή για σποτάκι! Θα μου πεις αυτό μιλάει για πτώση πωλήσεων στα αλλαντικά. Σωστό! χοχοχο!

Ή μήπως θα ξεχάσω εγώ αυτό;;;;!!!:

Παραληρηματικόν και με μια ανάσα:
Είναι ωραίο να έχεις το δικό σου σπίτι ρε Θωμά για να έχεις και τηλέφωνο cosmote που προωθεί ο Χατζηγιάννης ρε Θωμά και να σε πάρω να σε ρωτήσω "Θωμά είσαι σπίτι; Γιατί σε παίρνω και μιλάει γαμώτη μου!" που είναι όπως όταν το σηκώνει ο άλλος το πρωί και τον ρωτάς "σε ξύπνησα;" ή όπως όταν μπαίνει ο άλλος (στο σπίτι!) και των ρωτάς "Ήρθες;" ένα τέτοιο πράμα ρε παιδί μου και επίσης άμα έχεις το δικό σου σπίτι, που δεν ξέρω αν στο 'πα Θωμά, αλλά είναι ωραίο να έχεις το δικό σου σπίτι (αλλά άσχημο να το έχει η τράπεζα μέχρι να γίνει δικό σου μετά από 20 χρόνια που θα πληρώσεις και την τελευταία δόση - ΑΝ την πληρώσεις...), τι έλεγα; α ναι! είναι ωραίο να έχεις το δικό σου σπίτι για να έχεις και τελεόραση και να βλέπεις την εθνικιά να σκίζει και να παίζεις και κανα στοιχηματάκι στον ΟΠΑΠ και να πανηγυρίζεις στα γκολ και για την Ελλάδα-ρε-γαμώτο και για το στοίχημα που έπιασες και να λες όλεόλεολέεεε όλεόλεολέεεε όλεόλεολάααα στα μεγάλα ποπ κορν, στα ευρύχωρα χωλ, τα φυστίκια στο μπολ, στις μεγάλες σχισμές, στην αντάρα του χτες (να βάλω και λίγη κουλτούρα) που πήρε τα μαλλιά μας και τα κανε θερινή κατασκήνωση που θα 'λεγε και ο υπερμεγέθης Ντίνος Ηλιόπουλος (στο 4:45) ή άντε ρε κατακαημένε Θωμά που θα'λεγε και ο Ηλίας του 16ου. Θωμά δικό σου είναι ακόμα το σπίτι; Εμάς παραλίγο να μας το πάρουνε.

δυάρια με τιβί

Δωσεεεεεεε
http://www.youtube.com/watch?v=nUS8sm0GZdc

TO POST ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΕΥΓΕΝΙΚΗ ΧΟΡΗΓΙΑ ΤΩΝ:
Μillenium Βank, Υφαντής, ΟΠΑΠ, Lacta, Lexotanil, Emetostop

Κρίση για κρίση

Κείμενο του Φοίβου Δεληβοριά με αφορμή την περιβόητη "κρίση" : κλικ

Περιμένω να το διαβάσεις και να μου πεις καμιά γνώμη. Εγώ δεν λέω. Ακόμα...

("Δικός μου" ο Φοίβος. Δεν βάζει την τελευταία τελεία πριν πει όλα όσα θέλει να πει...)

Φωτο: 14/7/2010, Κηποθέατρο Παπάγου
πηγή