Ένα τραγούδι για τους απεργούς

Το να μιλήσω εγώ για τον αγώνα των εργαζομένων της "Ελληνικής Χαλυβουργίας", από την ασφάλεια του πατρικού σπιτιού μου που με στηρίζει τώρα στα δύσκολα και πίσω από έναν αποχαυνωτικό διαδικτυωμένο υπολογιστή που μας δίνει την ψευδαίσθηση ότι... κάτι κάνουμε, ίσως να συνιστούσε λαϊκισμό, αν όχι ύβρη. Ωστόσο, επειδή πιστεύω πως έστω και ένας παραπάνω να μάθει για τον ηρωικό αυτό αγώνα - γιατί ηρωισμό αποτελεί και μόνο η πράξη της απεργίας στις μέρες μας - μπαίνει ένα ακόμα λιθαράκι στην χιλιοστό το χιλιοστό αλλαγή των συνειδήσεων, θα αρκεστώ να πω ότι οι 45 (και πλέον) μέρες απεργίας των εργατών της "Χαλυβουργίας" δίνουν τεράστια μαθήματα αξιοπρέπειας, αγωνιστικότητας, ταξικότητας (ναι, υπάρχει κι αυτή, ας το πάρουμε απόφαση) και αλληλεγγύης.

Ευχαριστώ τα "Μουσικά Προάστια" για την πρόσκληση να αφιερώσουμε συμβολικά ένα τραγούδι στους απεργούς. Δεν θα πρωτοτυπήσω και θα αφιερώσω το "Τίποτα δεν πάει χαμένο" των Λοϊζου - Ρασούλη, γιατί πρέπει απλά να καταλάβουμε ότι τίποτα δεν πάει χαμένο, όσο δύσκολες κι αν είναι οι συνθήκες...

Η πρόσκληση ισχύει για όλους τους μπλόγκερ (τι λέξη κι αυτή, τεσπα...). Όποιος θέλει ας συνεχίσει αυτήν την προσπάθεια αφιερώνοντας ένα τραγούδι στους απεργούς από τον ιστότοπό του και καλώντας και άλλους να συμμετάσχουν. Ενδεικτικά κι εγώ, για να μην σπάσει η αλυσίδα, προσκαλώ τα μπλογκ Γιώργος Σαρρής, Η καλύβα ψηλά στο βουνό, Σφίξανε τα πράγματα, αλλάξανε οι καιροί

Περί των γεγονότων

Χωρίς να έχω μεγάλη τριβή με το κίνημα των λεγόμενων "αγανακτισμένων" (έχω περάσει 2-3 φορές απ'την πλατεία κι έχω συμμετάσχει άλλες τόσες στα δικά τους μπλοκ) θα ήθελα να πω ότι το "κίνημα" αυτό κατάφερε κάτι πολύ σημαντικό: να βγάλει μεγάλη μάζα κόσμου στο δρόμο, κυριολεκτικά να ξυπνήσει κάποιες συνειδήσεις, ειδικά νέων, οι οποίες αδρανούσαν όλα αυτά τα χρόνια νιώθοντας αμήχανα με τα υπάρχοντα κόμματα και να βάλει στην πράξη (έστω και καθυστερημένα) τον απόλυτα αναγκαίο εδώ που φτάσαμε καθημερινό ξεσηκωμό.

Ευτυχώς ξεπεράστηκε σε κάποιο βαθμό η αρχική απολίτικη και απαθής διάθεση που λανσαριζόταν (χωρίς φυσικά να έχει εξαλειφθεί εντελώς ή να μην επιδρά σε σημαντικό μέρος των "πλατειών") και μπήκε ένα μίνιμουμ έστω αίτημα: να μην περάσουν τα μνημόνια και τα μέτρα και να φύγει η κυβέρνηση.

Έχω ακόμα ισχυρότατες ενστάσεις σε πολλά θέματα και ειδικά ως προς την αποτελεσματικότητα των αγανακτισμένων και την πολιτικοποίηση που πρέπει να παίρνουν τα αιτήματά τους και οι δράσεις τους, αλλά πραγματικά έχουν πετύχει εκεί που η Αριστερά, με μεγαλύτερη ή μικρότερη δική της ευθύνη, αποτύγχανε.

Βεβαίως και υπάρχει ακόμα πάρα πολύς δρόμος, δεν λέω πως όλα είναι όμορφα κι ωραία με τους αγανακτισμένους. Άλλωστε δεν μπορείς να κρίνεις συνολικά ένα κίνημα τόσο "χύμα" που χωρίζεται σε "πάνω πλατεία" και "κάτω πλατεία", που άλλοι λένε "έξω όλα τα κόμματα και οι ιδεολογίες" και άλλοι ζητούν άμεση δημοκρατία (ανατροπή του αστικού κοινοβουλευτισμού δηλαδή), που άλλοι ανεμίζουν την ελληνική σημαία οραματιζόμενοι ένα εθνικιστικό καπιταλιστικό κράτος και άλλοι νομίζουν πως με λαϊκές συνελεύσεις των 2000 ανθρώπων που το πρωί πάνε στον εργοδότη και σκύβουν το κεφάλι θα φέρουν τη λαϊκή δημοκρατία...

Πάντως δεν μπορώ να μην παραδεχτώ το πόσο σημαντικό είναι να συζητά, να συμμετέχει ο κόσμος και να νιώθει πως μπορεί να καταφέρει κάτι χωρίς αντιπροσώπους. Ακόμα και η ενημέρωση που γίνεται στις πλατείες για όλα αυτά τα μέτρα που περνούν είναι κάτι πάρα πολύ θετικό.

Προβληματίζομαι κι εγώ βαθύτατα από την αμηχανία της Αριστεράς. Ώρες-ώρες ούτε κι εγώ βρίσκω νόημα στις πορείες που γίνονται παράλληλα και έξω από την καρδιά των γεγονότων και μετατρέπονται σε βόλτες προς την Ακρόπολη ή την Ομόνοια. Αντιλαμβάνομαι τις ενστάσεις της Αριστεράς και το δίκιο που έχει σε κάποια πράγματα. Πώς να αντιδράσει ένας Αριστερός που ακούει διαρκώς "όλα τα κόμματα είναι ίδια" και "όχι σε όλες τις ιδεολογίες" όταν επί χρόνια κατεβαίνει στο δρόμο στερούμενος προσωπικές απολαύσεις και "βολέματα"; Πώς να απαρνηθεί ένας Αριστερός την ιδεολογία του και να το παίξει "ακομμάτιστος" και "άχρωμος" για να ικανοποιήσει τις φαντασιώσεις της πλατείας; Ωστόσο, η Αριστερά πρέπει να βρει τον τρόπο να κάνει την όσμωση με όλο αυτό "κίνημα", να είναι παρούσα, να μπει μπροστά, να προσφέρει την πείρα της.

Θεωρώ άκρως θετικά αυτά τα πρώτα βήματα των "αγανακτισμένων", αλλά παραμένον μπουσούλημα όσο σε αυτές τις απίστευτα ευνοϊκές για κινήματα συνθήκες δεν βαθαίνουν την πολιτικοποίηση των στόχων τους εγκλωβίζοντας έτσι συνειδήσεις σε μια μάλλον βολική για το σύστημα διαμαρτυρία. Αν δεν εξαπλωθεί ο αγώνας τώρα στους χώρους δουλειάς, που εκεί καίει και κρίνεται το πράγμα, πότε θα γίνει αυτό; Τι άλλο έχει να χάσει ένας εργαζόμενος πλέον; Με 30-40% ανεργία και υποαπασχόληση, με μισθούς και συντάξεις στα όρια της εξαθλίωσης και μηδενικά δικαιώματα, πόσο πιο δύσκολη πρέπει να γίνει η κατάσταση για να πάρει ο ίδιος ο λαός την κατάσταση στα χέρια του; Γιατί να συμμετέχει κάποιος μόνο σε μια λαϊκή συνέλευση στις 10 το βράδυ με την μπύρα στο χέρι και να μην οργανωθεί στο σωματείο της δουλειάς του παίρνοντας εκεί αποφάσεις;

Όλα αυτά πρέπει να τα δει και η ίδια η Αριστερά φυσικά διότι ειλικρινά δεν ξέρω τι άλλο περιμένουμε πια... Κι ο Μαρξ ακόμα θα σήκωνε τα χέρια με την πάρτη μας. Αισιοδοξώ ωστόσο πως κάτι καλό θα βγει από όλα αυτά...

ΥΓ: Για τα χτεσινά δεν χρειάζεται να πω κάτι. Υπήρχε εντολή για την εκκένωση της πλατείας και εκτελέστηκε. Έτσι, για να μην έχουμε αυταπάτες για το τι κυβέρνηση έχουμε και πόσο κοροϊδία είναι τα περί δημοκρατίας. Η ουσία είναι ότι πάντα ήταν έτσι. Πάντα οι αποφάσεις παίρνονταν απ'την ΕΕ, απ'τις ΗΠΑ, απ'το ΝΑΤΟ κι εμείς απλά τις εγκρίναμε μέσα από ένα γελοίο κοινοβουλευτικό σύστημα που κατάφερνε μέχρι πρόσφατα να ξεγελά την πλειοψηφία του λαού. Ελπίζω αυτό να το κατανόησαν όλοι πλέον και να μην αυταπατώνται περί πραγματικής δημοκρατίας. Κεφαλαιοκρατικό σύστημα και πραγματική δημοκρατία δεν πάνε μαζί...

Τώρα

Νομίζω πως είναι υποχρέωση όλων μας να είμαστε σήμερα στους δρόμους. Είτε με τους "αγαναχτισμένους", είτε με τους εξοργισμένους. Είτε με τους ακομμάτιστους, είτε με τους κομματισμένους. Είτε με τους φίλους μας, είτε ολομόναχοι. Είτε με σημαίες, είτε χωρίς. Όπου εκφράζεται ο καθένας, αλλά στο δρόμο! Όλα τα άλλα θα βρεθούν. Σε αυτό οι αγαναχτισμένοι έχουν δίκιο. Ας κατέβουμε χωρίς "πώς" και "τι" και τα υπόλοιπα θα έρθουν... Είναι άλλωστε το τελευταίο που μας απέμεινε να κάνουμε εδώ που φτάσαμε. Να κατέβουμε, να φωνάξουμε, να διαμαρτυρηθούμε, να απεργήσουμε χωρίς να φοβηθούμε το αφεντικό. Μάλλον δεν χρειάζονται εξηγήσεις και πλαίσια. Το έγκλημα που συντελείται στην Ελλάδα είναι τέτοιο που δεν νομίζω να έχει αμφιβολίες κανείς για το αν πρέπει να βγει στο δρόμο ή όχι. Τεσπα, για να μη λέμε πολλά, όλοι στους δρόμους...

έστω και τώρα...

τουλάχιστον τώρα...

πότε, αν όχι τώρα;...

γιατί μετά την ανηφόρα...

πάντα υπάρχει κατηφόρα

και η ζωή με φόρα

ελπίδες θα γεννά!

http://www.youtube.com/watch?v=kfiYQzzzSoA

Αύριο έχει επανάσταση. Ραφτείτε!

Αυτό το περιβόητο "ακομμάτιστο" "κίνημα" της Ισπανίας, όπως ήταν απολύτως αναμενόμενο, ανοίγει αντιπροσωπεία και στην Ελλάδα. Οι ντόπιοι εισαγωγείς έφτιαξαν σελίδα στο facebook με την ονομασία "Αγανακτισμένοι" και καλούν αύριο σε συγκέντρωση στο Σύνταγμα. Λένε συγκεκριμένα:

«Όπως αναγράφεται στην αντίστοιχη εκδήλωση της Θεσσαλονίκης,το "ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ" το υιοθετήσαμε από την ελεύθερη μετάφραση των συμβατικών μέσων για την ισπανική λέξη του κινήματος Indignados.

Πολλά λέγονται και ακούγονται για την συγκέντρωση αυτή τις τελευταίες ώρες. Είναι ανάγκη να τονιστεί πως αύριο στις 6 η ώρα, στο Σύνταγμα θα λάβει χώρα μια ΕΙΡΗΝΙΚΗ διαμαρτυρία, όπου θα ακουστεί όλη η νεολαία και όχι μόνο. Θα παρακαλούσαμε λοιπόν, όποιος έχει σκοπό να προκαλέσει κάθε είδους πρόβλημα και να χρησιμοποιήσει οποιαδήποτε μορφή βίας, να πατίσει NOT ATTENDING και να κάτσει σπίτι του. Ας δείξουμε λοιπόν ότι η σημερινή νεολαία δεν είναι σαν τις προηγούμενες, για να διεκδικήσουν ότι τους ανήκει, αλλά αποτελεί μια γενιά με νέα νοοτροπία και ξεχωριστή ιδεολογία που θα φέρει ριζικές αλλαγές στην κοινωνία μας.

Η λέξη Αγνακτισμένοι δεν θέλει με τίποτα να υποκινήσει ή να υποδείξει τον τρόπο. Απεναντίας, δηλώσαμε από την αρχή ότι θέλουμε να βρεθούμε ειρηνικά και αυθόρμητα. Χωρίς σχέδιο και πλάνο. Μόνο να δηλώσουμε την ειρηνική διαμαρτυρία μας.

Ο καθένας στην σελίδα της διαμαρτυρίας εκφράζει τον εαυτό του και μόνον αυτόν. Χωρίς επιτροπές και ψήφους. Αρα, καλούμε τον καθένα να είναι υπεύθυνος των λόγων και των πράξεων του. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα κάτι αρνητικό. Όμως, να μην δημιουργείται άλλη εντύπωση, από ό,τι ισχύει.

Δηλαδή μια ειρηνική και αυθόρμητη σύναξη.

Δικός μας αρχικός στόχος είναι να κατεβούμε με τα παιδιά μας, να γνωριστούμε με κάποιους, να συναντήσουμε φίλους και γνωστούς. Με αφορμή αυτό που όλοι ζούμε.
Χωρίς σημαίες και πλακάτ, χωρίς κόμματα και οργανώσεις. Αυθόρμητα.»

Ξεπερνώ τα ορθογραφικά, συντακτικά και νοηματικά λάθη (άμα λιώνεις στα gkreeklish είναι θέμα μετά να επανέλθεις...) και παρατηρώ ότι έχουμε μια πρόσκληση για συγκέντρωση - διαμαρτυρία χωρίς να αναφέρεται για ποιό λόγο θα γίνει η διαμαρτυρία!! Είναι σαν να σκάει πρόσκληση γάμου στο σπίτι, να σου λέει την εκκλησία, να σου λέει ότι είσαι ευπρόσδεκτος και θα χαρούμε να σε δούμε, να σου λέει ότι το γλέντι θα είναι όμορφο (αν και χωρίς κουμπουριές υποχρεωτικά) αλλά να μην σου λέει ποιός παντρεύεται!!

Ενώ λοιπόν δεν σου διασαφηνίζουν γιατί σε καλούν στο δρόμο, ξοδεύουν μερικές παραγράφους για να περιγράψουν το ότι η διαμαρτυρία θα είναι ειρηνική, ήσυχη κι ωραία. Εναντίον ποίου θα διαμαρτυρηθούν και με ποιό σκοπό, μας το κρατάνε για σορπράιζζζ γιατί αυτά τα ιβέντςςς πρέπει να’χουν και λίγο σασπένςςς.

Κι ενώ τελειώνει ξεκαθαρίζοντας ότι η συγκέντρωση, όχι απλά σχέση με κόμματα και πολιτική δεν έχει, αλλά ακόμα και τα πλακάτ θα απαγορεύονται (στην κατά τα άλλα αυθόρμητη συγκέντρωση...), προηγουμένως μας έχει πει ότι η νεολαία που θα συμμετάσχει θα δείξει ότι έχει μια νέα νοοτροπία και ιδεολογία (την οποία φυσικά και δεν διευκρινίζει)... Λίγο κομφούζιο η κατάστασις... Αν έχει ιδεολογία, δεν θα έχει και πολιτική θέση; Μαζί δεν πάνε αυτά; Άρα, το επόμενο βήμα δεν θα ’ναι οργανωτική αποτύπωση; Άρα, εφόσον όπως φαίνεται δεν αμφισβητούν την αστική δημοκρατία και φυσικά τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και την αντίστοιχη οργάνωση της κοινωνίας, δεν θα πάνε κάποια στιγμή σε θέμα οργάνωσης και εκπροσώπησης; Λέω γω τώρα...

Θα μπορούσε να γράψει κανείς τόμους κοινωνικής ανάλυσης από την παραπάνω πρόσκληση. Είναι μια πρώτη αποτύπωση αυτού που ακούω εδώ και μερικά χρόνια σε κάθε νεολαιίστικη παρέα που τυχαίνει να βρίσκομαι: όλοι ίδιοι είναι, σιχαίνομαι όλα τα κόμματα, δεν κατεβαίνω στο δρόμο γιατί δεν θέλω να μπω κάτω από καμία σημαία, δεν με εκφράζει κανένα από τα υπάρχοντα κόμματα, τη ζημιά την κάνουν όλα τα κόμματα, να καεί η Βουλή, να κλείσουμε τους 300 φυλακή κλπ κλπ κλπ...

Μια πρώτη αποτύπωση του ακομμάτιστου, ακηδεμόνευτου, απολίτικου, αποϊδεολογικοποιημένου, ανερμάτιστου, αδιέξοδου, άχρωμου, άγευστου, άοσμου, ασπύνδυλου, άνευρου και τελικώς ακίνδυνου (ή απλώς ντεκαβλέ, για να μην χάσουμε και το χούμορ μας) κινήματος.

Όπως τότε που είχε καεί η Πάρνηθα και η μισή Πελοπόννησος και κατέβαιναν σε διαμαρτυρίες - ολονυχτίες με μαύρα ρούχα και κεριά, χωρίς να φωνάζουν ούτε ένα σύνθημα! Νέα ήθη, νέα έθιμα... Μοντέρνοι τρόποι διαμαρτυρίας αυτοί.

Θείε Κάρολε δεν μας τα πες καλά. Δεν είναι η βία η μαμή της ιστορίας. Το φέισμπουκ είναι!

Απορία: Άμα πέσουν πολλά ντιζλάικ ή νοτ ατέντινγκ (ή πώς τα λένα αυτά, δεν τα ξέρω κιόλας) η επανάσταση ακυρώνετε;

Απορία2: Αυτό που λένε «αρχικός μας στόχος είναι να κατεβούμε με τα παιδιά μας, να γνωριστούμε με κάποιους, να συναντήσουμε φίλους και γνωστούς» είναι αυτό το «ασμπέτε» που έλεγε η Κατερίνα Γιουλάκη (εκ του know us better);

~~~

http://www.youtube.com/watch?v=8G1bwt3czkg

~~~

Της Κερατέας

Το Που-Σου-Κου που μας έρχεται, 8-9-10 Απρίλη, θα διεξαχθεί στο μπλόκο ΒΙΟΠΑ της Κερατέας μεγάλο πολιτιστικό Φεστιβάλ υπέρ του αγώνα των κατοίκων ενάντια στα ΧΥΤΑ, τα ΧΥΤΥ, τα ΜΑΤ, το κράτος, τους μεγαλοεργολάβους και τους θεούς και δαίμονες που τα 'χουν βάλει μαζί τους.

Άμα δεν ξέρεις τι συμβαίνει στην Κερατέα, νιώσε άσχημα.

Άμα ξέρεις τι συμβαίνει και βρίσκεις ακραίες τις αντιδράσεις των κατοίκων, ξανασκέψου το γιατί αύριο θα έρθουν στην πόρτα σου σκουπίδια και "σκουπίδια".

Άμα "νιώθεις" έστω και λίγο, πάρε θάρρος απ'το ότι, σε μια χώρα που δεν κουνιέται φύλλο ενώ την πηδάνε χωρίς σάλιο, οι κάτοικοι μιας περιοχής είναι επί μήνες κυριολεκτικά στους δρόμους και τα χαρακώματα.

Στο τριήμερο Φεστιβάλ, για το οποίο ξεκίνησα να λέω και με πήρε πάλι η κατηφόρα, θα τραγουδήσουν:

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΥΛΙΚΑΚΟΣ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ
ΠΑΥΛΟΣ ΠΑΥΛΙΔΗΣ
ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑ
ΘΑΝΟΣ ΑΝΕΣΤΟΠΟΥΛΟΣ
ΖΑΚ ΣΤΕΦΑΝΟΥ
ΝΙΚΗΤΑΣ ΚΛΙΝΤ
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛΙΔΗΣ
ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ
ΔΑΝΑΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ
ΑΛΚΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ
ΠΑΝΟΣ ΜΟΥΖΟΥΡΑΚΗΣ
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΜΠΑΛΑΦΑΣ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ (Χαϊνηδες)
ΝΙΚΟΣ ΖΙΩΓΑΛΑΣ
ACTIVE MEMBER
LOCOMONDO
ELECTRIC LITANY
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΜΑΡΙΔΑΚΗΣ
ΣΠΥΡΟΣ ΓΡΑΜΜΕΝΟΣ
ΜΙΛΤΟΣ ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ
MAGIC DE SPELL

...και δεκάδες ακόμα καλλιτέχνες και groups που δεν αναφέρω για οικονομία χώρου

Η μουσική είναι ένα μέρος μόνο της κάθε μέρας του Φεστιβάλ. Από το πρωί ως το βράδυ θα υπάρχουν πολλές ακόμα εκδηλώσεις από θέατρο και εικαστικά, μέχρι κατασκευές.

Περισσότερα στο http://kerateaartres1stance.blogspot.com/

ΑΠΑΝΩ ΤΟΥΣ!

~~~
Nα μην ξεχνάμε ποτέ πως...
http://www.youtube.com/watch?v=QWG4upH--ps
~~~

Να σκοτώνονται οι λαοί για τ’αφέντη το φαϊ

Κι όσο θυμάμαι πόσοι και πόσοι είχαν ενθουσιαστεί με την εκλογή του...

Εμείς που λέγαμε "άλλαξε ο Μανωλιός" ήμαστε τα κολλημένα μυαλά...

Τον είδα προχτές να προσπαθεί να εξηγήσει τον πόλεμο που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ στη Λιβύη και δεν διέφερε σε τίποτα από τον Μπους...

Διαπιστώσανε λέει οι Αμερικάνοι ότι στη Λιβύη σκοτώνονται άμαχοι και παραβιάζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Και θα επέμβουν λέει για τη δημοκρατία. χαχαχαχαχα!

Σου θυμίζουν τίποτα αυτά; Εμένα ναι...

Βοσνία
Γιουγκοσλαβία
Αφγανιστάν
Ιράκ
Παλαιστίνη

Κι εκεί για τη δημοκρατία πήγαν και δεν σκοτώσαν ούτε έναν άμαχο...

και τώρα Λιβύη

~~~
Τι κι αν είσαι απ’τη Λιβύη
εργατάκι και φτωχό

Ρασούλη που με τις δονκιχοτικές σου προσπάθειες δεν μπόρεσες να φέρεις την ειρήνη στη Μέση Ανατολή, δεν έζησες για να δεις τις νέες φωτιές στη Μεσόγειο. Αυτήν την πίκρα δεν την πήρες.

ωρε
να σκοτώνονται οι λαοί
για τ’αφέντη το φαϊ

Γαμώ το φασισμό

Το αυγό του φιδιού είναι στον πάτο του καζανιού που λέγεται κοινωνία. Άμα το καζάνι δεν βράσει για να το ξεφλουδίσουμε, μπορεί να έχουμε και γεννητούρια...

Συνεχίστε να λιβανίζετε στα παράθυρα τους μπουμπούκους και τους πλεύρηδες. Οι δηλητηριασμένες απόψεις τους μπαίνουν στο κεφάλι μας σιγά-σιγά. Φασισμός η απεργία και το κλείσιμο των δρόμων (μη μου πεις ότι δεν έχεις τσιμπήσει ποτέ σε αυτό το "επιχείρημα"), δημοκρατία το κόψιμο των μισθών, η κατάργηση κάθε εργασιακού και ασφαλιστικού δικαιώματος, το ξύλο, τα ΜΑΤ στην Κερατέα απέναντι σε παιδάκια και παππούδες, το να σου τα παίρνουν απ’την τσέπη και να μην βγάζεις μιλιά...

~~~

Σου τα’χα πει παλαιότερα για την Ιστορία της Μαρίας του Βασίλη Νικολαϊδη. Εδώ λοιπόν ο καρπός της σποράς του δια χειρός Δανάης Παναγιωτοπούλου.
www.youtube.com/watch?v=EulBRqaEyIw

Και ιδού το καμπανάκι που χτυπά και ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου:
www.youtube.com/watch?v=2zyRTlYMw3A

~~~

Θησαυροί από το youtube #12 - Βέγγος, Θεοδωράκης, Χούντα...

Ένα βράδυ γυρνάω σπίτι και βρίσκω τους γονείς μου στο σαλόνι να χαζεύουν tv. Κάθομαι κι εγώ και μετά από λίγο πετυχαίνω την παρακάτω σκηνή. Έκλαιγα απ’τα γέλια και ταυτόχρονα πικραινόμουν... Μόνο ο Βέγγος μπορεί να σου το προκαλέσει αυτό τόσο έντονα.

Έκτοτε τη σκηνή αυτή την έψαχνα μανιωδώς. Δεν θυμόμουν ούτε τον τίτλο της ταινίας, οπότε ήταν αδύνατο να τη βρω. Ακόμα και στο γιουτιούμπι δυσκολεύτηκα να τη βρω μέχρι να την ανακαλύψω τυχαία τελικά πριν λίγες μέρες.

Επέτειος 17ης Νοέμβρη σήμερα και αντί αναλύσεων, παραθέτω αυτήν την εκπληκτική στιγμή του ελληνικού κινηματογράφου. Απολαύστε (δώστε προσοχή στην αντίδραση του Βέγγου απ’το 6.05 και μετά):



Απόσπασμα από την ταινία "Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας" (1976)

~~~
Όλες οι αναρτήσεις της στήλης "Θησαυροί από το youtube" εδώ

Κρίση για κρίση

Κείμενο του Φοίβου Δεληβοριά με αφορμή την περιβόητη "κρίση" : κλικ

Περιμένω να το διαβάσεις και να μου πεις καμιά γνώμη. Εγώ δεν λέω. Ακόμα...

("Δικός μου" ο Φοίβος. Δεν βάζει την τελευταία τελεία πριν πει όλα όσα θέλει να πει...)

Φωτο: 14/7/2010, Κηποθέατρο Παπάγου
πηγή

Ω δόκτορα!

Γκαίμπελς ζεις

εσύ μας οδηγείς

~~~

- Αγάπηηηη. Έλα, θα κρυώσει το ποπ-κορν.
- Τι έχει;
- Μια πολεμική

~~~

- Και πού το ξέρεις ότι οι Σοβιετικοί κάνανε τη σφαγή;
- Ε αφού το λέει η ταινία!

~~~

Ψυχή Ρηχιά

Την είδα λοιπόν κι εγώ εχτές την πολυδιαφημισμένη "Ψυχή βαθιά" του Παντελή Βούλγαρη. Με άφησε λίγο αμήχανο είναι η αλήθεια. Θέλω να πω πολλά (μα πάρα πολλα) καθώς τα θέματα του '40-'49 είναι από αυτά που με καίνε πολύ και τα ψάχνω και έχω και μια ευαισθησία πάνω σε αυτά. Δυστυχώς δεν έχω καθόλου χρόνο αυτή τη στιγμή. Ίσως το Σαββατοκύριακο μπορέσω να γράψω κάτι παραπάνω. Με δυο λόγια πάντως δεν με ενθουσίασε η ταινία. Έχει ιστορικά φάουλ (λιγότερα απ' ό,τι περίμενα βέβαια), έχει μια εκ του πονηρού και δήθεν "αθώα" ματιά "Κακό πράγμα ο πόλεμος" και "Έλληνες τουφεκάνε Έλληνες", έχει μια άποψη "Οι ξένοι μάς βάλανε να σκοτωθούμε", μας λέει "νεκρός κι ο στρατιώτης του 'Εθνικού Στρατού', νεκρός και ο αντάρτης", έχει σίγουρα πολύ "χολιγουντιανό" στυλ αναπαράστασης των μαχών κλπ κλπ. Έχει και τα πολύ καλά της όπως οι φάτσες και οι ερμηνείες των περισσότερων από τους ηθοποιούς κ.ά.







Πάντως εκφράζομαι σε μεγάλο ποσοστό από τα όσα έγραψε ο Νίκος Μπογιόπουλος στο Ριζοσπάστη αναφορικά με την ταινία. Μέχρι να γράψω τη δική μου άποψη αναλυτικά, παραθέτω το άρθρο του:

«Ρηχή, βαθιά»...

Δε διεκδικούμε κλέη ειδικών όσον αφορά την κινηματογραφική κριτική. Με την ιδιότητα του θεατή και μόνο (και ασκώντας το δικαίωμα στην έκφραση γνώμης) βρήκαμε την ταινία του κ. Παντελή Βούλγαρη, «Ψυχή βαθιά», απρόσμενα κακή. Μάλιστα, είναι τόσο κακή, ως καλλιτεχνικό «προϊόν», ώστε το στοιχείο αυτό της ταινίας να υπερβαίνει όλες τις υπόλοιπες «αναγνώσεις» της, σε βαθμό που να παρέλκει, κατά την άποψή μας, κάθε συζήτηση γύρω από το «μήνυμά της».

Εντούτοις - με αφορμή, πια, την ταινία - επιδοτείται μια συζήτηση η οποία διατείνεται ότι η Ιστορία των (ταξικών) κοινωνιών, πρέπει να γράφεται με το μελάνι της «συναδέλφωσης», της «συμφιλίωσης» και της «συναίνεσης» και όχι (προς Θεού!) της σύγκρουσης. Το μέγιστο, δε, επιχείρημα αυτής της άποψης είναι ότι ο Εμφύλιος του 1946 -49 ήταν ένας πόλεμος όπου αναμετρήθηκαν αδέρφια (που «δεν είχαν τίποτα να μοιράσουν»), πράγμα κακό...

Ομως, «αδέρφια» και «ξαδέρφια» δεν αναμετρήθηκαν μόνο στον ελληνικό εμφύλιο του 20ού αιώνα. «Αδέρφια» και «ξαδέρφια» (για πράγματα, που προφανώς «είχαν να μοιράσουν») αναμετρήθηκαν μεταξύ τους και στον αμερικανικό εμφύλιο, και στον ταξικό εμφύλιο στη Γαλλία το 1871, και στη Γαλλική Επανάσταση το 1789, και στον ισπανικό εμφύλιο, και στους δυο εμφυλίους πολέμους μεταξύ των Ελλήνων μεσούσης της Επανάστασης του '21. Θυμίζουμε, επιπλέον, ότι τον Ανδρούτσο και τον Καραϊσκάκη, Ελληνες τους «έφαγαν», και τους Κολοκοτρώνη και Μακρυγιάννη, Ελληνες τους φυλάκισαν.

Επομένως το να «διαβάζεται» το δράμα ενός πολέμου, πόσο μάλλον ενός εμφυλίου πολέμου, σαν... μελόδραμα, αφενός δεν είναι κάτι το πρωτότυπο, καθώς αυτή η... «ρηχή, βαθιά» προσέγγιση, έχει επιχειρηθεί πολύ πριν τον Εμφύλιο του 1946-49. Αφετέρου, όσοι επιδιώκουν να «διδάξουν» την ανάγνωση της Ιστορίας από τη σκοπιά της ταυτολογίας, που λέει ότι «ο πόλεμος προκαλεί δεινά - τι κακό πράγμα είναι ο πόλεμος», συνειδητά επιλέγουν (και εδώ δεν συμπεριλαμβάνουμε τους ρομαντικά αφελείς) να μας προτείνουν «να αφήσουμε τα πράγματα ως έχουν».

Ομως, σε συνθήκες πάλης των τάξεων (εκτός αν καταργήθηκε...), σε συνθήκες εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, μόνο τους εκμεταλλευτές συμφέρει «να αφήσουμε τα πράγματα ως έχουν».

Στο ερώτημα, τώρα, «και πώς θα τα αλλάξουμε», το να αναγνωρίζουν οι μαρξιστές ότι στο πλαίσιο των ταξικών κοινωνιών «η βία είναι η μαμή κάθε παλιάς κοινωνίας που κυοφορεί μια καινούρια», προφανώς δε σημαίνει ότι οι κομμουνιστές «εύχονται» τη βία, ή τον πόλεμο, ή τον εμφύλιο πόλεμο, ή πολύ περισσότερο ότι ανάγουν τα παραπάνω σε «αυτοσκοπό». Σημαίνει, πολύ απλά (μόνο μικρόνοες δεν το αντιλαμβάνονται) ότι οι κομμουνιστές δεν κλείνουν τα μάτια μπροστά σε μια πραγματικότητα, η οποία μπορεί να προκύψει.

Μπορεί, για παράδειγμα, να προκύψει «όταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας», οπότε έχει να αποφασίσει αν «διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα», όπως έγραφε το πανό του ΕΑΜ, το Δεκέμβρη του '44.

Μέχρι τότε, λοιπόν, και εφόσον οι τύραννοι, οι εκμεταλλευτές, οι αστοί, δεν έχουν καταστήσει τη σύγκρουση αναπόφευκτη, δηλαδή «δεν έχουν χρησιμοποιήσει ακόμη βία, ο εμφύλιος αυτός πόλεμος μετατρέπεται για μας σε ειρηνική, μακρόχρονη και υπομονετική, ταξική προπαγάνδα» (Λένιν, «Απαντα», τόμος 31ος, σελ. 351).

Δεκέμβρης 1944 - Σύνταγμα: "Όταν ο Λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας, διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα" Ε.Α.Μ.

Για να μην ξεχνάμε...

Ψηφίζουμε Νταλάρα. Άννα Νταλάρα.

"Δίνω έμφαση κυρίως στα ζητήματα του πολιτισμού και της πολιτιστικής παραγωγής, της πνευματικής ιδιοκτησίας, της θεσμικής κατοχύρωσης της καλλιτεχνικής δημιουργίας, αλλά και στην αντιμετώπιση των συσσωρευμένων καθημερινών προβλημάτων των πολιτών και ιδιαίτερα των νέων (...)"

"ΕΠΕΙΔΗ οι τέχνες δεν είναι προνόμιο των ολίγων, αλλά δικαίωμα των πολλών"

"ΕΠΕΙΔΗ ο πολιτισμός ανοίγει ορίζοντες σε έναν κόσμο που στενεύει απελπιστικά"

(Τα παραπάνω από το προεκλογικό φυλλάδιο της Άννας Νταλάρα)

Τα παιδιά στην Αφρική πεινάνε ρε, το ξέρεις; Σε σένα που διαβάζεις αυτό το μπλογκ τώρα το λέω. Πώς τολμάς ρε κιαρατά και ακούς τραγούδια από το youtube; Και κατεβάζεις και δίσκους από τα τορεντάδικα; Εεε; Έτσι ρε θα σώσουμε τη μαύρη ήπειρο από την πείνα; Εδώ χρειάζεται αγώνας ρε. Αγώνας πράσινος, αναπτυξιακός, με τον ΟΗΕ, με τις συναυλίες, με την αλληλεγγύη, με τον Πρόεδρο, με τα τραγούδια του Νταλάρα, με τις ΜΚΟ, με πρέσβεις καλής θέλησης, με δούκες καλής πρόθεσης και με πριγκήπισσες κακής προδιάθεσης.

Εγώ πάντως μια απορία έχω. Απ’ό,τι ξέρεω η κυρία Νταλάρα και ο σύζυγός της έχουν αναπτύξει πλούσια (έλα δεν θέλω συνειρμούς) φιλανθρωπική δράση. Πώς γίνεται ρε γαμώτο να νοιάζεσαι για τους πρόσφυγες, για τους μετανάστες, για τους πολέμους και για την πείνα και να βάζεις υποψηφιότητα με το ΠΑΣΟΚ; Με το κόμμα που άνοιξε διάπλατα τα λιμάνια και τους δρόμους της χώρας για να περάσουν οι ορδές του ΝΑΤΟ και να βομβαρδίσουν τη Γιουγκοσλαβία; Με το κόμμα που επί κυβερνήσεώς του η Σούδα ήταν ανάμεσα στα πρώτα σε βοήθεια στρατιωτικά σημεία προς τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και τα τσιράκια τους, κατά την επέμβαση στο Ιράκ; Πώς γίνεται να κλαις και να χτυπιέσαι για τα θύματα των πολέμων και να βάζεις υποψηφιότητα με ένα κόμμα που έχει βοηθήσει στο να γίνουν οι πόλεμοι αυτοί; Τι λέω τώρα ε...;

Και κάτι τελευταίο. Η ευαισθησία της οικογένειας Νταλάρα για το θέμα της Κύπρου συνεχίζει να υφίσταται; Διότι ο George είναι φαν του σελοφάν και του Σχεδιου Ανάν. Για να ξέρουμε και τι λέμε δηλαδή. Τις ρούγες και τα σοκάκια είχε πάρει το 2004 ο George και προπαγάνδιζε το "Ναι" (το "Ουί" το προπαγάνδιζε ο Σημίτης).

ΥΓ: Επειδή διάφοροι θα σπεύσουν να πουν τις γνωστές εξυπνάδες ότι δικαίωμά της να βάλει υποψηφιότητα κλπ κλπ, απαντώ από τώρα: Χαίρω πολύ, είμαι ενήμερος. Δεν είπα ότι δεν έχει δικαίωμα. Αλίμονο. Άλλωστε πιο πολύ χιούμορ θέλησα να κάνω, παρά να ασχοληθώ σοβαρά με το θέμα.

ΥΓ1: Τα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ μοιάζουν με... (βασικά δεν βρίσκω τη λέξη εδώ και μέρες. Ο Πανούσης νομίζω θα την έβρισκε ή θα την εφ-έβρισκε). Τι Μάγια Τσόκλη, τι Πέμυ Ζούνη, τι Άννα Νταλάρα, τι η άλλη - η πώς την λένε - που κάνει την εκπομπή "Κυριακή στο χωριό" στην ΕΤ 3, τι Δάφνη Μπόκοτα, τι Μαίρη Ακριβοπούλου (αυτή ντε, που το παιζε μοιραία sexy δασκαλίτσα σε σήριαλ του Μανουσάκη αν δεν κάνω λάθος). Καναν εργάτη δεν έχει, αλλά δεν γαμείς... Γκλαμουριά, TV και "πες μου χρυσή μου αν πάει το βεραμάν με τον φίκο που χω στο σαλόνι".

ΥΓ2: Πάμε όλοι μαζί. Κλείνουμε το αριστερό ρουθούνι και τραγουδάμε:

Πάγωσε η σαμπανιέρα
πεινάσανε οι σκύλοι
γαυγίζουν, την κονσέρβα τους ζητάνε

Μου γλίστρησε η βέρα
έπεσε στην πισίνα
αχ να την βρω, Χριστέ ένα θαύμα κάνε

Τα παραβάν δεν είναι για να γδυνόμαστε τις ευθύνες μας...

Αύριο φεύγω για χωριό. Πάω να ψηφίσω. Αν και μόλις 24 ετών, σε μερικά θέματα είμαι παραδοσιακός. Παραείμαι μάλιστα. Έτσι έχω κρατήσει σκοπίμως τη συνήθεια να έχω τα εκλογικά μου δικαιώματα στον τόπο καταγωγής μου και όχι στον τόπο διαμονής μου. Είναι μια αφορμή για να ανεβαίνω χωριό και μια δοκιμασία που βάζω στον εαυτό μου, καθώς τη χρονιά που θα προτιμήσω να μην ταξιδέψω ως τα Τρίκαλα για να ψηφίσω επειδή δεν θα βρίσκω νόημα, θα ηχήσει καμπανάκι ότι πολλά άλλαξαν και στην συνείδησή μου και στον τρόπο που βλέπω τα πράγματα.

Ελπίζω ωστόσο να μην φτάσω ποτέ σε σημείο που να λέω "όλοι ίδιοι είναι" και "δεν αλλάζει τίποτα". Δύο φράσεις που ειδικά σε ανθρώπους της ηλικίας μου είναι πολύ μοδάτες. Και γι'αυτό απ' ό,τι φαίνεται στις φετινές εκλογές τον πρώτο λόγο θα τον έχει η αποχή.

Φυσικά και δεν τρέφω αυταπάτες περί του αστικού πολιτικού συστήματος και των περιορισμένων δυνατοτήτων που δίνει η ψήφος κάθε 3 ή 4 ή 5 χρόνια. Ωστόσο, είναι ένα όπλο και μάλιστα πολύ εύκολο στη χρήση του. Εν αντιθέσει με την συμμετοχή κάποιου σε μια πορεία ή σε μια συνέλευση συνδικάτου, όπου θέλει δεν θέλει εκτίθεται, η ψήφος είναι κάτι πολύ απλούστερο. Πας σε ένα παραβάν και χωρίς να σε βλέπει κανείς μπορείς άνετα να ψηφίσεις ό, τι θέλεις. Μπορείς με την ψήφο σου να διαμαρτυρηθείς, να επικρίνεις, να καταδικάσεις, να επιβραβεύσεις, να συμβιβαστείς. Κι όμως! Οι μηχανισμοί του περιβόητου "συστήματος" είναι τόσο ισχυροί που η ψήφος έχει αποδειχθεί πολύ δύσκολο όπλο στη χρήση του... Οι περισσότεροι ψηφίζουν αυτό που βρίζουν επί μια τετραετία. Άλλοι ψηφίζουν με το φόβο της απόλυσης, άλλοι με την ελπίδα της πρόσληψης, άλλοι για πλάκα και πάει λέγοντας.

Η ψήφος λοιπόν είναι ένα όπλο. Όσο μας την επιτρέπουν ακόμα ας την χρησιμοποιήσουμε όσο καλύτερα μπορούμε. Η αδιαφορία, η απάθεια, το τσουβάλιασμα, η απογοήτεση, η απομόνωση είναι πράγματα επικίνδυνα. Ο άνθρωπος είναι ον πολιτικό. Συμμετέχει, κρίνει, έχει άποψη (όποια κι αν είναι αυτή), ενδιαφέρεται, ανησυχεί για τα κοινά. Αν πάψουμε να νοιαζόμαστε για τα κοινά και περιστρεφόμαστε μόνο γύρω από τον εαυτούλη μας θα πάψουμε να είμαστε πραγματικοί άνθρωποι. Θα γίνουμε καταναλωτικά ρομποτ για πίτσες, μπύρες και θεάματα. Όπως ακριβώς μας θέλουν! Καθόλου τυχαία η προτροπή για να πάμε στις παραλίες. Εκεί μας θέλουν. Στην άκρη.

Σταματάω κάπου εδώ γιατί το μπλογκ είναι καθαρά μουσικό και μάλιστα μόλις συνειδητοποίησα ότι αυτό εδώ είναι το πρώτο ποστ που δεν ασχολείται ευθέως με το τραγούδι και τη μουσική. Ήθελα ωστόσο να γράψω δυο κουβέντες για το θέμα των εκλογών. Τελειώνοντας:

Αν είσαι 18άρης θυμίσου την αστυνομική-κρατική βία που αντιμετώπισες όταν κατέβηκες στο δρόμο. Θυμίσου τις αηδίες που σου μαθαίνουν στο σχολείο. Θυμίσου τα εξαντλητικά ωράρια των φροντιστηρίων που δεν σ'αφήνουν να ζήσεις. Θυμίσου φράσεις όπως "δια βίου μάθηση". Όλα αυτά έχουν στενή σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ). Υπαγορεύονται και από εκεί. Γι' αυτό πες όχι στην αποχή και μαύρισέ τους!

Αν είσαι φοιτητής θυμίσου κι εσύ τη βία που συνάντησες στο δρόμο. Θυμίσου το νόμο-πλαίσιο που σου κόβει τα δωρεάν συγγράμματα και ιδιωτικοποιεί τη σχολή σου. Θυμίσου τα χάλια κτίρια και τους αδιάφορους καθηγητές. Θυμίσου τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά. Θυμίσου ότι για να τα βγάλεις πέρα δουλεύεις και σπουδάζεις ταυτόχρονα. Εσύ πια ξέρεις καλά τι ρόλο βαράει η ΕΕ...

Αν είσαι εργαζόμενος θυμίσου τη διάλυση του ασφαλιστικού. Θυμίσου τα χάλια της υγείας και της περίθαλψης. Θυμίσου τι σου τάζανε και τι πήρες τελικά.

Μαυρίστε ΝΔ-ΠΑΣΟΚ γιατί τόσα χρόνια δούλεμα δεν πάει άλλο! Ούτε σκέψη για ενίσχυση του ακροδεξιού μορφώματος που ρίχνει μισαλλόδοξο δηλητήριο στη σκέψη μας με την προπαγάνδα του. Αυτή είναι η γνώμη μου. Την είπα και αμαρτίαν ουκ έχω!

Ενισχύστε την Αριστερά. Παραδοσιακή, Ανανεωτική, Εξωκοινοβουλευτική μικρή σημασία έχει. Εγώ πάντως θα το ρίξω στο κόκκινο γιατί είπαμε ότι είμαι και παραδοσιακός τύπος... Ρίχτε το κι εσείς όπου γουστάρετε!

Άντε καλό βόλι!

Θα τα ξαναπούμε από την επόμενη Τετάρτη μάλλον.